Verslag EK 2007
Dit jaar het Europees Kampioenschap voor Junioren in Geispolsheim, Frankrijk. De sporters hebben wederom een mooie prestatie geleverd
en zich kostelijk geamuseerd. Dit keer geen verslag van de webmaster, maar van de sporter zelf. Jennifer schrijft hieronder hoe
zij het EK heeft ervaren. Dus willen jullie het EK vanuit het perspectief van een sporter beleven? Lees dan vooral verder!
Woensdag 16 mei,
de dag van vertrek. Eindelijk, na weken aftellen vertrokken we dan rond 1 uur naar Geispolsheim, Frankrijk. Dit was voor mij de
laatste keer als sporter een lange weg naar het EK te rijden. We waren na uren rijden nog op tijd gekomen voor de vrije training. De
Franse crew-leden waren toen nog bezig de hal gereed te maken. Na de training, die wel lekker verliep, kwamen we al de eerste bekenden
tegen. De Belgische radballers Brecht en Niels. Altijd leuk met die twee.
En nadat Kelly en ik ons nog belachelijk hadden gemaakt met al dat oranje (zie foto`s) op onze kop, waar een Franse vrouw dan weer een
foto van maakte en zei dat dat in hun krantje kwam, was het tijd om naar het hotel te gaan. Daar hebben we ‘lekker’ gegeten. Hierna
gingen we naar de kamers. En toen kon het feest beginnen. Ik sliep met Ellen op een kamer, en als je die van Brenda en Kelly had gezien,
kon je die van ons netjes noemen haha. En dat al na een paar uur in de kamer. Ik geloof dat we die avond best op tijd in bed lagen..
Donderdag 17 mei,
de dag dat we alleen nog twee trainingen hadden en een leuk dagje in de stad gingen verbrengen. Het ontbijt begon goed: eieren,
croissants (zoals het hoort in Frankrijk), en natuurlijk de cake. Daarna ging het op weg naar de hal. Die was al ver af, maar het
enige belachelijke was dat wij samen met de Belgen en kleedkamer buiten, ja buiten, hadden gekregen bij het voetbalveld, waar je door
de regen moest om daar te komen. Daar zijn we dus nooit geweest en hebben ons maar in het fietsenhokje omgekleed. Net zoals de Belgen.
Daarna kregen we een lokaal met de Fransen samen.
Na de eerste training kwamen we nog meer bekenden tegen, zoals Maria, andere Oostenrijkers, Zwitsers en de Italianen. Toen we die
allemaal gedag hadden gezegd, begon het dagje de stad in, naar Strassbourg. Leuk, gezellig, lekker winkelen dacht ik. Fout had ik het
dus, alle winkels waren dicht. Het was namelijk Hemelvaart. Alleen die leuke zwarte mannen door de hele stad probeerden je dingen aan
te smeren. Nadat Ellen en Herman bijna gezakkenrolt waren, gingen we flamkuechen eten. En hadden we het grootste deel van de stad wel
gezien. En na de tweede training aten we lekker bij McDonalds. Bij het hotel aangekomen, iedereen oefende op het kamernummer in`t Frans
(Vingt-trois), ging ieder naar zijn kamer om te slapen, de volgende dag moesten we immers vroeg op. Een spannende dag voor Kelly en
Brenda.
Vrijdag 18 mei,
de dag dat Brenda en Kelly moesten fietsen. ’s Morgens waren we al vroeg in de hal voor de laatste training en ’s middags was het dan
de beurt aan Kelly en Brenda. Tussendoor kwamen eerst nog bussen vol Zwitserland-supporters, compleet met koebellen de hal binnen en
zochten een plekje tegenover de Duitsland-supporters. Kelly wilde eerst persé nog de wedstrijd tussen België en Tsjechië zien, dus
keken we die nog even snel. Toen was het eindelijk zo ver. Nadat hun fanclub, heel België, voor ze gefloten, geklapt en getrommeld had,
stapten ze op de fiets, reden ze een goede klas en waren weer klaar voor een jaartje. Toen zagen we die twee de hele dag niet meer,
want ze hingen alleen nog bij de Belgische-fanclub. Tussendoor was ook nog de openingsceremonie, waar de Zwitsers weer de gekste waren.
De wedstrijden waren spannend, zoals altijd, zowel het Radbal en het Kunstfietsen. Het laatste spel moest van mij nog persé gekeken
worden, namelijk Oostenrijk – Zwitserland en toen gingen we naar het hotel en lekker naar bed.
Zaterdag 19 mei,
de dag dat ik moest fietsen. ’s Morgens kreeg ik bijna niks door mijn keel van de zenuwen, maar ik werd door twee coaches gedwongen om
toch een beetje te eten. Gelukkig mocht ik dan ook al gauw mijn klas laten zien. Toen ik eenmaal op de vloer stond waren alle zenuwen
weg, en reed ik wel redelijk. Een keer te veel op de grond gestapt, anders had ik een persoonlijk record gereden. Jammer dan. Ik
eindigde als 11e. Nadat ik klaar was ik zo opgelucht, dat ik kon eten en daarna supporterde voor België en natuurlijk Oostenrijk, waar
Maria me mee had aangestoken.
België werd (jammer genoeg) net 4e, maar hadden wel een goed toernooi gespeelt. Oostenrijk werd 3e, Tsjechië verassend 2e en Duitsland
(natuurlijk) Europees Kampioen.
Na twee dagen spanning en vreugde was het dan afgelopen. Na de sluitingceremonie volgde nog een duik in het zwembad bij het hotel, het
banket en was het PARTY-time. Misschien wel het leukste van het EK, na de kik van het fietsen. Tegen het einde van het feestje nam
iedereen afscheid van de ander en wisselden nog snel nummers uit, enz.. Eenmaal in de bus zittend, wist ik dat dit het leukste, laatste
en geslaagde EK was als fietser.
Maar wees maar niet bang, volgende jaren ben ik er gewoon bij al supporter! En nou op naar het WK in Winterthur, Zwitserland.
Zondag 20 mei,
de terugreis. Ik geloof dat iedereen met zijn ogen dicht heeft gelegen, behalve Theo en Herman, haha. Wat een uitputtende belevenis
ook altijd!!!
Jennifer Schrooten